Θα'θελα κάποτε να έκανα ένα τέτοιο σκηνικό. Δεν μου έχει τύχει στο θέατρο, αλλά ίσως μου τύχαινε στη ζωή. Να'μενα ο ίδιος εκεί, μακριά απ΄την παράνοια των καιρών, αφήνοντας πίσω κάθε αλλοπρόσαλλο τρόπο ζωής, που καταστρέφει και καταθλίβει ψυχές.
Ένας μαγικός μικρός χώρος, εκεί ψηλά, με δοκάρια στην οροφή και κουρτίνες από δαντέλλα στο μικρό παράθυρο. Παλιός βραστήρας νερού, φωτισμός με γκάζι κι υδραυλικές εγκαταστάσεις στον αέρα, με κάνα δυο ρούχα απλωμένα πάνω τους. Μακριά από πολυτελείς κουζίνες, όλες όμοιες μεταξύ τους, κι από πανάκριβα μπάνια με "τζακούζι", που μάταια προσπαθούν να δώσουν κάποιο νόημα σε φθαρμένες ανθρώπινες σχέσεις.
Σ'αυτό ακριβώς το μέρος που γυρίστηκε η ταινία "Οι διακοπές του κυρίου Υλό". Γιατί, μερικές φορές, η ζωή είναι εκείνη που πρέπει να μιμείται το σινεμά κι όχι το αντίστροφο...
